januari 24, 2010

Vermoeid....

 

Imperfection is beauty

 

 

Vermoeid ontwaak ik
in mijn bedriegelijke schuilplaats

Verontrust kijk ik
naar de nacht die voortdrijft

Smeulend en ongestoord
voel ik de uitdaging stijgen

De sterren fonkelen
en het gras groeit

Hoopvol bestudeer ik deze
en zwerf de dag tegemoet

Ontroerd kruip ik tevoorschijn
levend steek ik deze kloof over

Ik voel me als het gras sprietje verderop
dat zich sterk houdt en groeit riching hemel

De dag is weer begonnen

top100-wit1

 

 

 

09:30 Gepost door mireille in Gevoelssprieten | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

Commentaren

Het is mooi geschreven, als je dit leest, 's ochtends in alle vroegte als de zon opkomt heeft het wel nog een extra dimensie denk ik!

Groetjes

Gepost door: Ourlipsaresealed | januari 30, 2010

prachtig

Gepost door: frank | januari 31, 2010

De commentaren zijn gesloten.