februari 17, 2009

De een vol tranen.

 

alwaysinmymind

 

 


Krassend gaat mijn potlood over het papier
Groeven makend tussen de lijnen,
woorden op het vel getoverd
Zinnen kijken mij van onder aan

Tot leven komen tekens,
elke letter een apart verhaal
De een vol tranen, anderen met een lach
Iedere regel een wereld van verschil


Hangend in de lucht als een naderend gevaar
Vegend over het wit van het papier
Langzaam naar de grijsgetekende verhalen toe,
om ze te wissen vor altijd

Het grijs vervaagd zonder afscheid te nemen;
weggehaald door dat witte ding
Om vervolgens nooit meer terug te komen...

Maar de krassen zullen bijven bestaan

top100-wit1

09:00 Gepost door mireille in Gedichten | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

Commentaren

zeer mooi hoor werd er weer stil van

Gepost door: frank | februari 17, 2009

*** Woorden..zinnen.. , zo mooi neergeschreven...

Groetjes

Gepost door: Illness | februari 19, 2009

De commentaren zijn gesloten.